Akcja filmu dzieje się w zawirowanym, pełnym sprzeczności Meksyku – mieście, gdzie namiętność i przemoc przeplatają się jak taniec na krawędzi. Poznajemy Rytę Morę Castro, w którą wciela się wspaniała Zoe Saldaña. Nadwrażliwa prawniczka zmaga się z moralnymi dylematami, broniąc przestępców, którzy zasługują na sprawiedliwość. Oczywiście czuje się niedoceniana i nieszczęśliwa… Aż pewnego dnia dostaje tajemniczy telefon, który wywraca wszystko do góry nogami.
Element Zaskoczenia
Ale wiecie co? Naprawdę to nie ja powinnam pytać więcej o fabułę! Największym atutem Emilii Pérez jest zaskoczenie, które czeka na widza. Audiard mistrzowsko splata wątki jak telenowelę – i naprawdę! Historia posuwa się na granicy absurdu, co czyni ją tak oryginalną.
Jakby tego było mało, film zaskakuje formą musicalu, bliską parodii… i powiem Wam – antyfani musicali nie mają czego się obawiać! Piosenki Camille Dalmais i Clémenta Ducola to coś, co zostaje w głowie. A szczególnie pamiętam momenty, gdy Saldaña zapiera dech w piersiach w tanecznych sekwencjach. Jedna z piosenek w wykonaniu Seleny Gomez to dla mnie prawdziwy hit popkultury. Właściwie to cały film prawdopodobnie zapisze się w historii!
Musical na Krawędzi Kiczu
Patrząc na ten dziwaczny zestaw – absurdalny scenariusz, który jednak doskonale współgra z musicalowymi wątkami, nóżka chodzi w rytm porywających melodii. Audiard genialnie balansuje między kiczem a geniuszem. Z każdą kolejną piosenką widz pozostaje w napięciu, a dźwięki hipnotyzują jak lawina kolorów! Kto mógłby pomyśleć, że kicz może być tak wciągający?
Poszukiwanie Siebie
Emilia Pérez to film, który zmusza nas do refleksji… Zanim zaczniemy oceniać zmiany w życiu bohaterów, warto zadać sobie fundamentalne pytania: Czy można naprawdę się zmienić? A może przeszłość zawsze nas goni? Reżyser sprawia, że w nas, widzach, budzi się cała gama emocji.
Uśmiechamy się, kiedy radość wypełnia ekran, zaciskamy pięści z napięcia, a łzy wzruszenia z chęcią spływają na nasze twarze. Po seansie miałam ochotę zostać przy ekranie jeszcze dłużej, wracając myślami do tej niezwykłej energii, która emanowała z Emilii Pérez. I już nie mogę się doczekać soundtracku… Byłoby super móc w każdej chwili ponownie przenieść się do świata, który wykreował Audiard.
Przełom w Twórczości
Czuję, że możemy być świadkami przełomu w karierze Jacques’a Audiarda! Po wielu latach pracy w filmie, ten 72-letni francuski reżyser dostarcza nam film, który wykracza poza wszelkie schematy.
I, szczerze mówiąc, nie mogę uwierzyć, że stworzył hiszpańskojęzyczny film osadzony w meksykańskiej rzeczywistości w tak świeży i nowatorski sposób. Otrzymujemy kino ociekające kreatywnością i pełne zaskakujących pomysłów! Emilia Pérez z pewnością zasłużyła na swoje miejsce w współczesnej popkulturze i znajduje się na liście kluczowych filmów, które każdy powinien zobaczyć.
